1994: Veilig en Comfortabel Wonen

Op 25 mei 1994 werd de Modelwoning voor Alle Leeftijden in Eindhoven op het terrein van de TU Eindhoven geopend. Vanaf de opening tot eind 1994 kwamen vele, vooral oudere bezoekers in Eindhoven de domotica beleven. Men werd door vrijwilligers ontvangen, er werd een korte film vertoond met de achtergronden en wat men in de woning kon verwachten en vervolgens werden de bezoekers rondgeleid.

De modelwoning voldeed qua maatvoering aan de minimale eisen van het net gereed gekomen Seniorenlabel. Dit betekende een minimale maatvoering voor rolstoeltoegankelijkheid, in alle verblijfs- en verkeersruimten, met dus voldoende grote draaicirkel. Maar ook was de woning aanpasbaar, veilig en comfortabel. Daarnaast was de woning voorzien van allerlei domoticavoorzieningen t.b.v. comfort en veiligheid.

Het boekje Veilig en Comfortabel Wonen was een mooie handleiding, waarin alle aspecten van het Seniorenlabel en domotica nauwkeurig aangeduid waren. Het was ook een goed naslagwerk voor senioren, die zelf thuis ook zaken wilden veranderen.

Deze Modelwoning voor Alle Leeftijden werd mede mogelijk gemaakt door het ministerie van VROM en de Stuurgroep Experimentele Volkshuisvesting (SEV). Deze laatste gebruikte de woning voor de introductie van het Senioren label. Na de periode in Eindhoven werd de woning eind november naar de 50plus Beurs in Den Haag gebracht en vervolgens op veel plaatsen in Nederland tentoon gesteld. Zo was de woning te bewonderen in Rotterdam, Amsterdam, Zwolle, weer Eindhoven, Boxmeer, Rosmalen, de 50plus Beurs in Utrecht, Veldhoven en tenslotte in Leiden. Van het boekje, dat door Ad van Berlo geschreven werd, zijn in die 7 jaar ongeveer 15.000 exemplaren aan bezoekers meegegeven. 

1994: Centrum Techniek voor en door ouderen

In 1994 werden we doordrongen van het feit dat het van groot belang is de vraag vanuit senioren duidelijk een plaats te geven en expliciet naar boven te brengen. Dit werd ook wel vraagarticulatie genoemd. Maar we vonden het ook essentieel dat dit goed moest gebeuren en het leek ons het beste dit door middel van een voorbeeldwoning met domotica te vergemakkelijken. Uiteindelijk werd dat de z.g. Modelwoning voor Alle Leeftijden.

Een modelwoning alleen vonden we ook nog niet voldoende. Er moest een ontmoetingsplaats komen waar ouderen, productontwikkelaars uit het bedrijfsleven, zorg- en hulpverleners en onderzoekers elkaar ontmoeten en informatie uitwisselen. En zo werd in 1994 toegewerkt naar het z.g. Centrum Techniek voor en door Ouderen, met de modelwoning als belangrijk demonstratie- en onderzoekshulpmiddel en enkele ruimten voor workshops, presentaties en ontmoeting.

Het CTO is uiteindelijk tot 1997 blijven bestaan. Toen werd het opgeheven, simpelweg omdat techniek voor ouderen nog niet voldoende aansloeg en zoveel belangstelling kreeg als 10 jaar later.

Signaleren wordt communiceren

Ook in 1994 al was sociale alarmering in de ouderenzorg een bruikbaar product. Erkent als schakel tussen acute hulpvragen en hierop direct aansluitende snelle hulpverlening. Over de kwaliteit van de apparatuur en de dienstverlening was ook toen al veel gezegd en geschreven. Ook over financiering en de plaats van de alarmering binnen de thuiszorg organisaties.

De vraag werd gesteld waarom het reeds opgebouwde instrumentarium van de noodalarmering niet verder te benutten zou zijn als informatiekanaal voor meerdere doeleinden.

Samenstellers: A. Vermeulen, P. Vermijs, M.Karnmelk en A. van Berlo